Recently, my mom underwent mastectomy (a surgical term for removing one or both breasts for cancer). It was a shock to me when I found out about it. All along, I thought it was just plain lump in her breast. After all, the biopsy said it was benign. Her surgeon, who is the leading surgeon of our country, told her she had nothing to worry. Thing is, we have a history in our family. Two of my mom's sisters already had breast cancer, her youngest sister for 10 years and elder sister for 7 years. Both underwent mastectomy and are still living quite normally until today. So it was this reason why her doctors had to remove her left breast, just to make sure it would not spread.

During her operation, my sister began to panic and started to cry. She said, how come the operation took so long when the doctors said it would only take 4 hours. I didn't know what was happening in the operating room. I wasn't aware of mastectomy as part of the option. But I didn't want to cry. I didn't not want to panic. I had to remain still. I already prayed and I kept my faith all the time. My sister asked, what if something went wrong, how could she live without our mom? I dismissed that thought. Mom would be alright. Whatever happened there, I knew she'd survive it.

If it was hard for me and my sister to wait, it must be harder for our dad, who at the time was in Europe, working thousands of miles away as an engineer. Could he sleep well? Was he focused on his work? What was he thinking, same as my sister or me? Dad used to sweat the small stuff. I wondered how he was taking it. Mom and dad are so close and connected to each other, they feel each other when something is wrong with the other.

When hospital staff brought my mom in her room, I felt relieved. She just turned her head to me and my sister and then closed her eyes. She was still groggy. My sister began crying again and my aunt called me outside, she said she had something to say. This was the time she disclosed to me about mastectomy. A surge of fear and pain overtook me. I felt something was clutching my neck and I couldn't breathe. I was just quiet, nodded to my Aunt, and found myself walking endlessly round the hospital until I realized there was a place for me to go. I climbed the stairs to the 4th floor and knelt down in the chapel. I was face to face with the Blessed Virgin Mary, the loving mother who the world has come to know. Her face was still and her eyes were expressive, her arms were open, perhaps ready to catch me if ever I fell down. I began to cry. I remember praying or asking her, "Tell me, it's gonna be alright. You love me right? You love my mom and my family? Please, please send me your love." For one hour I was just talking to her. But the whole chapel fell silent and the only thing I could hear was my mind, the beat of my heart and the constant soft sobbing. After awhile, I found my feet again. I was ready to see my mom and my sister. They didn't need to see me crying.

On my way back, I began texting my friends both global and local. I asked them to send me and my mom their love, prayers and healing positive energies. After a few minutes, my phone was filled with love and prayers from my friends. I saved them and thought of reading them one by one to my mom. That night, I didn't sleep. I was just beside her, holding her hands, sending positive energies. I said my prayers for her in all religious traditions I could think of: Tibetan, Buddhist, Hindu, Christian, Jewish, Islam, Pagan or just anything that I learned from the heart. I called the Gods and Goddesses who I loved. I told them to help heal my mom quickly and to keep her safe and positive.

It only took my mom two days to put a smile on her face, even if her surgery was very painful. She said, "it's just a breast, I still have my life." On the third day, she woke up early, took a shower, put on her make-up and perfume and changed her hospital gown to a regular pair of pyjamas (easier for nursing staff to check her wounds); she was ready to receive visitors. My family and friends came flocking and although her eyes get teary once in awhile, it was easy for her to put her smile back. She said, at the operating room, she was singing "jingle bells" until anesthesia put her to sleep. I read to her all the messages my friends sent her and she was grateful.

Looking back, I remember that a few months ago, I read Umberto Eco's Foucault's Pendulum, when Jacopo, one of the editors and main charcters, gets cancer. He talks about metastasis and how your cells turn against you. He says:

"And what are cells? For months, like devout rabbis, we uttered different combinations of the letters of the Book. GCC, CGC, GCG, CGG. What our lips said, our cells learned. What did my cells do? They invented a different Plan, and now they are proceeding on their own, creating a history, a unique, private history. My cells have learned that you can blaspheme by ana-grammatizing the Book, and all the books of
the world. And they have learned to do this now with my body. They invert, transpose, alternate, transform themselves into cells unheard of, new cells without meaning, or with meaning contrary to the right meaning. There must be a right meaning and a wrong meaning; otherwise you die. My cells joke, without faith, blindly." (Eco, 514)

My mom is fast recovering and her doctors are surprised and happy that she's healing faster than average women who have cancer, considering that mom is also diabetic and hypertensive. Mom can say to her cell which Jacopo thought it was only the cells who could do the talking, "...(M)ethistemi? It’s the same thing: I move, I transform, I transpose, I switch cliches, I take leave of my senses." (514) Yes, my mom's cells turned against her that's why she's left with one breast and her physical body altered. But when this happened to her, everything around her went on her side--love, love is on her side and that's everything she could ask for.

Cancer du sein : Quand votre cellule se retourne contre toi.
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Récemment, ma maman a subi la mastectomie (une limite chirurgicale pour enlever un ou les deux seins pour le cancer). C'était un choc à moi quand j'ai découvert à son sujet. Tous le long, j'ai pensé que c'était juste morceau plat dans son sein. Après tout, la biopsie a indiqué qu'elle était bénigne. Son chirurgien, qui est le principal chirurgien de notre pays, lui a dit qu'elle n'a eu rien à s'inquiéter. La chose est, nous ont une histoire dans notre famille. Deux des soeurs de ma maman ont déjà eu le cancer du sein, sa plus jeune soeur pendant 10 années et la soeur plus âgée pendant 7 années. Tous les deux ont subi la mastectomie et vivent toujours tout à fait normalement jusqu'à aujourd'hui. Ainsi il était cette raison pour laquelle ses médecins ont dû enlever son sein gauche, de s'assurer juste qu'il n'écarterait pas.

Pendant son opération, ma soeur a commencé à paniquer et a commencé à pleurer. Elle a dit, comment se fait-il que l'opération ait pris tellement longtemps quand les médecins ont dit que cela prendrait seulement 4 heures. Je n'ai pas su ce qui se produisait dans la salle de fonctionnement. Je ne me rendais pas compte de la mastectomie en tant qu'élément de l'option. Mais je n'ai pas voulu pleurer. Je n'ai pas voulu paniquer. J'ai dû encore rester. J'ai déjà prié et j'ai gardé ma foi toute heure. Ma soeur a demandé, que si quelque chose tournait mal, comment pourrait elle vivre sans notre maman ? J'ai écarté cela ai pensé. La maman, serait bien. Celui qui se soit produit là, j'ai su qu'elle survivrait il.

S'il était dur pour que moi et ma soeur attende, il doit être plus dur pour notre papa, qui était alors en Europe, travaillant des milliers de milles loin en tant qu'ingénieur. Pourrait-il dormir bien ? A-t-il été concentré sur son travail ? Queest-ce qu'il pensait, même que ma soeur ou moi ? Le papa avait l'habitude de suer la petite substance. Je me suis demandé comment il le prenait. La maman et le papa sont ainsi fermé et relié entre eux, elles se sentent quand quelque chose a tort avec l'autre.

Quand la substance d'hôpital a apporté ma maman dans sa chambre, je me suis senti soulagé. Elle a juste tourné sa tête à moi et à ma soeur et l'a alors fermée des yeux. Elle était encore chancelante. Ma soeur a commencé à pleurer encore et ma tante m'a appelé dehors, elle a dit qu'elle a eu quelque chose à dire. C'était le temps où elle a révélé à moi au sujet de la mastectomie. Une montée subite de la crainte et de la douleur m'a rattrapé. Je me suis senti que quelque chose saisissait mon cou et je ne pourrais pas respirer. J'étais tranquillité juste, inclinée la tête à ma tante, et trouvé la marche sans fin autour de l'hôpital jusqu'à ce que j'aie réalisé il y avait un endroit pour que j'aille. Je climed les escaliers au 4ème étage et me suis mis à genoux vers le bas dans la chapelle. J'étais tête à tête avec la Vierge Mary bénie, la mère affectueuse que le monde est venu pour connaître. Son visage était toujours et elle des yeux étaient expressive, qu'elle les bras étaient ouverts, peut-être prêts à m'attraper si jamais je tombais vers le bas. J'ai commencé à pleurer. Je me rappelle de prier ou lui demandant, « dites-moi que, il va être bien. Vous m'aimez bien ? Vous aimez ma maman et ma famille ? Svp, veuillez m'envoyer votre amour. « Pour une heure j'étais lui parler juste. Mais toute la chapelle est tombée silencieux et la seule chose que je pourrais entendre était mon esprit, le battement de mon coeur et sobbing doux constant. Après pendant quelque temps, j'ai trouvé mes pieds encore. J'étais prêt à voir ma maman et ma soeur. Ils n'ont pas eu besoin de me voir pleurer.

Sur mon dos de manière, j'ai commencé à texting mes amis globaux et locaux. Je leur ai demandé d'envoyer moi et ma maman leur amour, prières et énergies positives curatives. Après quelques minutes, mon téléphone a été rempli d'amour et de prières à partir de mes amis. Je les ai sauvés et les ai pensés à la lecture un à ma maman. Cette nuit, je n'ai pas dormi. J'étais juste près de elle, la tenant des mains, envoyant des énergies positives. Je dit mes prières pour elle dans toutes les traditions religieuses que je pourrais penser à : Tibétain, bouddhiste, hindou, chrétien, juif, l'Islam, païen ou juste quelque chose que j'ai appris du coeur. J'ai appelé les dieux et les déesses que j'ai aimés. Je leur ai dit d'aider à guérir ma maman rapidement et à garder son sûr et positif.

Cela a seulement pris à ma maman deux jours pour mettre un sourire sur son visage, même si sa chirurgie était très douloureuse. Elle a dit, « il est juste un sein, j'ont toujours ma vie. » Le troisième jour, elle s'est réveillée tôt, a pris une douche, mise dessus son maquillage et parfum et changée sa robe d'hôpital en paire régulière de pyjamas (plus faciles pour le personnel soignant de la vérifier des blessures) ; elle était prête à recevoir des visiteurs. Ma famille et amis sont venus s'assemblant et bien qu'elle des yeux entrent teary une fois pendant quelque temps, il était facile pour elle de remettre son sourire. Elle l'a dite, à la salle opérante, chantait des « cloches de tintement » jusqu'à ce que l'anesthésie l'ait mise pour dormir. J'ai lu à ses tous messages que mes amis l'ont envoyée et elle était reconnaissante.

Semblant arrière, je me rappelle qu'il y a quelques mois, je lis le pendule de Foucault d'Umberto Eco, quand Jacopo, un des rédacteurs et des charcters principaux, obtient le cancer. Il parle de la métastase et comment vos cellules se retournent contre toi. Il dit :

« Et quelles sont des cellules ? Pendant des mois, comme les rabbins dévots, nous avons poussé différentes combinaisons des lettres du livre. GCC, CGC, GCG, CGG. Ce que nos lèvres dites, nos cellules ont appris. Que mes cellules ont-elles fait ? Ils ont inventé un plan différent, et maintenant ils procèdent tout seuls, créant une histoire, une histoire unique et privée. Mes cellules ont appris que vous pouvez blaspheme par ana-grammatizing le livre, et tous livres
du monde. Et ils ont appris à faire ceci maintenant avec mon corps. Ils inversent, transposent, alternent, se transforment en cellules inconnues, nouvelles cellules sans signification, ou avec le contraire de signification à la bonne signification. Il doit y a une bonne signification et une signification fausse ; autrement vous matrice. Mes cellules plaisantent, sans foi, aveugle. « (Eco, 514)

ma maman est récupération rapide et ses médecins sont étonnants et heureux qu'elle curatif plus rapidement les femmes que moyennes qui ont le cancer, considérant que la maman est également diabétique et hypertendue. La maman peut dire à sa cellule que Jacopo a pensée que c'était seulement les cellules qui pourraient faire parler, « … l'ethistemi (M) ? C'est la même chose : Je me déplace, je transforme, je transpose, je commute des clichés, je prends le congé de mes sens. « (514) oui, les cellules de ma maman se sont retournées contre elle qui est pourquoi elle est partie avec un sein et son corps physique changés. Mais quand ceci est arrivé à elle, tout autour de elle est allé de son côté--aimez, l'amour est de son côté et c'est tout qu'elle pourrait demander.

Cáncer de pecho: Cuando su célula da vuelta contra usted.
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
6
null

Cancer di seno: Quando la vostra cellula si rivolta contro di voi.
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Recentemente, il mio mom ha subito il mastectomy (un termine chirurgico per le rimozioni dell'un o entrambe il seno per cancro). Era una scossa a me quando ho scoperto a questo proposito. Tutti avanti, ho pensato che fosse appena grumo normale in suo seno. Dopo tutto, la biopsia ha detto che era benigna. Il suo chirurgo, che è il chirurgo principale del nostro paese, gli ha detto che non avesse niente preoccuparsi. La cosa è, noi ha una storia nella nostra famiglia. Due delle sorelle del mio mom già hanno avuti il cancro di seno, la sua sorella più giovane per 10 anni e sorella più anziana per 7 anni. Entrambi hanno subito il mastectomy ed ancora stanno vivendo abbastanza normalmente fino ad oggi. Così era questa ragione per la quale i suoi medici hanno dovuto rimuovere il suo seno di sinistra, assicurarsi appena che non si spargerebbe.

Durante il suo funzionamento, la mia sorella ha cominciato a lasciarsi prendere dal panico ed ha cominciato gridare. Ha detto, come mai il funzionamento ha preso così lungamente quando i medici hanno detto che occorrerebbe soltanto 4 ore. Non ho conosciuto che cosa stava accadendo nella stanza di funzionamento. Non ero informato del mastectomy come componente dell'opzione. Ma non ho desiderato gridare. Non ho desiderato lasciarmi prendere dal panico. Ho dovuto rimanere ancora. Già ho pregato ed ho mantenuto la mia fede tutto il tempo. Alla mia sorella chiesta, che cosa se qualcosa andasse male, come potrebbe vivere senza nostro mom? Ho allontanato quello ho pensato. Il Mom, sarebbe alright. Qualunque è accaduto là, ho saputo che sopravvivrebbe esso.

Se fosse duro affinchè me e la mia sorella attenda, deve essere più duro per il nostro dad, che allora era in Europa, funzionando le migliaia delle miglia via come assistente tecnico. Potrebbe dormire bene? È stato messo a fuoco sul suo lavoro? Che cosa stava pensando, stessi della del mia sorella o me? Il Dad ha usato sudare il piccolo roba. Mi sono domandato come stava prendendolo. Il Mom ed il dad sono così chiuso e collegato l'un l'altro, si ritengono quando qualcosa è errata con l'altra.

Quando il roba dell'ospedale ha portato il mio mom nella sua stanza, ho ritenuto alleviato. Ha girato appena la sua testa verso me e la mia sorella ed allora chiuso lei occhi. Era ancora groggy. La mia sorella ha cominciato a gridare ancora e la mia zia lo ha denominato all'esterno, ha detto che ha avuta qualcosa da dire. Ciò era il tempo che ha rilevato a me circa il mastectomy. Un impulso di timore e di dolore lo sorpassava. Ho ritenuto che qualcosa stava innestando il mio collo e non potrei respirare. Ero solo calmo, annuito col capo alla mia zia e trovato camminare infinito intorno all'ospedale fino a che non realizzassi là era un posto affinchè me andasse. Climed le scale al quarto pavimento e mi sono inginocchiato giù nel chapel. Ero faccia a faccia con il Virgin Mary benedetto, la madre loving che il mondo è venuto conoscere. La sua faccia era ancora e lei occhi era espressiva, le sue armi era aperta, forse aspetta per interferirla se cadessi mai. Ho cominciato a gridare. Mi ricordo di pregare o chiedendole, “dicami che, stia andando essere alright. Lo amate a destra? Amate il mio mom e la mia famiglia? Per favore, prego trasmettami il vostro amore. “Per un'ora ero comunicazione giusta con lei. Ma il chapel intero è caduto silenzioso e l'unica cosa che potrei sentirmi era la mia mente, il battimento del mio cuore e sobbing morbido costante. Dopo per un po', ho trovato ancora i miei piedi. Ero aspetto per vedere il mio mom e la mia sorella. Non hanno dovuto vederli gridare.

Sulla mia parte posteriore di senso, ho cominciato a texting i miei amici sia globali che locali. Ho chiesto loro di trasmettere me ed il mio mom il loro amore, preghiere ed energie positive healing. Dopo alcuni minuti, il mio telefono è stato riempito di amore e di preghiere dai miei amici. Li ho conservati e li ho pensati a lettura uno per uno al mio mom. Quella notte, non ho dormito. Ero giusto al lato di lei, tenuta lei mani, trasmettenti le energie positive. Io detto le mie preghiere per lei in tutte le tradizioni che religiose potrei pensare a: Tibetano, buddista, Hindu, cristiano, ebreo, Islam, Pagan o appena qualche cosa che ho imparato dal cuore. Ho denominato i dii ed i Goddesses che amavo. Ho detto loro di contribuire a guarire rapidamente il mio mom ed a considerare il suoi sicuro e positivo.

Soltanto ha occorr al mio mom due giorni per mettere un sorriso sulla sua faccia, anche se il suo ambulatorio fosse molto doloroso. Ha detto, “è giusto un seno, io ancora ha mia vita.„ Il terzo giorno, ha svegliato presto, ha preso un acquazzone, messo sopra il suoi trucco e profumo e cambiato il suo abito dell'ospedale ad un accoppiamento normale dei pyjamas (più facili affinchè personale infermieristico la controllassero ferite); era aspetta per ricevere gli ospiti. La miei famiglia ed amici sono venuto affollandosi ed anche se lei occhi ottiene per un po'teary una volta dentro, era facile affinchè lei rimettesse il suo sorriso. La ha detta, alla stanza di funzionamento, stava cantando “le flange del jingle„ fino a che l'anestesia non la mettesse per dormire. Ho letto ai suoi tutti i messaggi ch'i miei amici la hanno trasmessa ed era riconoscente.

Sembrando posteriore, mi ricordo di che alcuni mesi fa, leggo il pendolo del Foucault del Umberto Eco, quando Jacopo, uno dei redattori e dei charcters principali, ottiene il cancro. Parla del metastasis e come le vostre cellule si rivoltano contro di voi. Dice:

“E che cosa sono cellule? Per i mesi, come i rabbis devout, uttered le combinazioni differenti delle lettere del libro. GCC, CGC, GCG, CGG. Che cosa i nostri labbri detti, le nostre cellule hanno imparato. Che cosa le mie cellule hanno fatto? Hanno inventato un programma differente ed ora stanno continuando da sè, generando una storia, una storia unica e riservata. Le mie cellule hanno imparato che potete blaspheme ana-grammatizing il libro e tutti i libri
del mondo. Ed hanno imparato ora fare questo con il mio corpo. Invertiscono, traspongono, alternano, si trasformano nel unheard delle cellule di, nelle nuove cellule senza significato, o con il contrario di significato al giusto significato. Ci deve essere un giusto significato e un significato errato; altrimenti voi dado. Le mie cellule scherzano, senza fede, ciecamente. “(Eco, 514)

il mio mom è recuperare veloce ed i suoi medici sono sorprendi e felici che healing velocemente le donne medie che hanno cancro, consideranti che il mom è inoltre diabetico e hypertensive. Il Mom può dire alla sua cellula che Jacopo ha pensato che sia stato soltanto le cellule che potrebbero fare la comunicazione, “… ethistemi (m.)? È la stessa cosa: Mi muovo, io trasformo, io traspongo, io commuto i cliches, io prendo il permesso dei miei sensi. “(514) sì, cellule del mio mom girate contro di lei ecco perché che ha lasciato con un seno ed il suo corpo fisico alterati. Ma quando questo è accaduto lei, tutto intorno lei è andato dal suo lato--ami, l'amore è dal suo lato e quello è tutto che potrebbe chiedere.

Brustkrebs: Wenn Ihre Zelle gegen Sie wendet.
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Vor kurzem machte meine Mamma Brustamputation durch (eine chirurgische Bezeichnung für das Entfernen von einen oder beiden Brüsten für Krebs). Es war ein Schlag zu mir, als ich über ihn herausfand. Alle entlang, dachte ich, daß es gerade normaler Klumpen in ihrer Brust war. Schließlich sagte die Biopsie, daß sie gutartig war. Ihr Chirurg, der der führende Chirurg unseres Landes ist, erklärte ihr, daß sie nichts hatte sich zu sorgen. Sache ist, wir haben eine Geschichte in unserer Familie. Zwei von Schwestern meiner Mammas hatten bereits Brustkrebs, ihre jüngste Schwester für 10 Jahre und ältere Schwester für 7 Jahre. Beide machten Brustamputation durch und leben noch ziemlich normalerweise bis heute. So war es dieser Grund, warum ihre Doktoren ihre linke Brust entfernen mußten, gerade sicherzustellen, daß es nicht verbreiten würde.

Während ihres Betriebes fing meine Schwester an, in Panik zu versetzen und fing an zu schreien. Sie sagte, wie kommt es der Betrieb so lang nahm, als die Doktoren sagten, daß es nur 4 Stunden dauern würde. Ich wußte nicht, was im funktionierenden Raum geschah. Ich berücksichtigte nicht Brustamputation als Teil der Wahl. Aber ich wollte nicht schreien. Ich nicht nicht wollte in Panik versetzen. Ich mußte weiterhin bleiben. Ich betete bereits und ich hielt meinen Glauben alle Zeit. Meine Schwester, die, was, wenn etwas ging falsch, wie könnte sie gefragt wurde, ohne unsere Mamma leben? Ich entließ den dachte. Mamma, würde gut sein. Was auch immer dort geschah, wußte ich, daß sie es überleben würde.

Wenn es hart war, damit mich und meine Schwester wartet, es muß für unseren Vati, der härter sein zu der Zeit in Europa war und Tausenden Meilen entfernt als Ingenieur Arbeits. Könnte er gut schlafen? Wurde er auf seine Arbeit gerichtet? Was dachte er, selben wie meine Schwester oder ich? Vati pflegte, das kleine Material zu schwitzen. Ich wunderte mich, wie er es nahm. Mamma und Vati sind, also geschlossen und miteinander angeschlossen, glauben sich sie, wenn etwas mit der anderen falsch ist.

Als Krankenhausmaterial meine Mamma in ihrem Raum holte, glaubte ich entlastet. Sie drehte gerade ihren Kopf zu mir und zu meiner Schwester und schloß sie dann Augen. Sie war noch groggy. Meine Schwester fing an, wieder zu schreien und meine Tante rief mich draußen an, sagte sie, daß sie etwas zu sagen hatte. Dieses war die Zeit, die sie zu mir über Brustamputation freigab. Eine Schwankung von Furcht und von Schmerz überholte mich. Ich glaubte, daß etwas meinen Ansatz erfaßte und ich nicht atmen könnte. Ich war gerade ruhig, genickt zu meiner Tante, und gefunden ringsum das Krankenhaus endlos war gehen, bis ich verwirklichte, dort ein Platz, damit ich gehe. Ich climed die Treppe zum 4. Stock und knite unten in der Kapelle. Ich war mit gesegneten Jungfrau Maria, die liebevolle Mutter vertraulich, die die Welt gekommen ist, zu kennen. Ihr Gesicht war noch und sie Augen war, das sie ausdrucksvoll, waren Arme geöffnet, möglicherweise bereit, sich mich zu verfangen, wenn überhaupt ich unten fiel. Ich fing an zu schreien. Ich erinnere mich zu beten, oder, fragend sie, „erklären Sie mir daß, es gut sein wird. Sie lieben mich nach rechts? Sie lieben meine Mamma und meine Familie? Bitte Ihre Liebe schicken Sie mir bitte. „Eine Stunde lang war ich gerechte Unterhaltung mit ihr. Aber die vollständige Kapelle fiel leise und die einzige Sache, die ich hören könnte, war mein Verstand, der Schlag meines Herzens und das konstante weiche Sobbing. Nach eine Weile fand ich meine Füße wieder. Ich war bereit, meine Mamma und meine Schwester zu sehen. Sie brauchten nicht, mich zu sehen zu schreien.

Auf meiner Weise Rückseite fing ich an, meine globalen und lokalen Freunde texting. Ich bat sie, mich und meine Mamma zu senden ihre Liebe, Gebete und heilende positive Energie. Nach einigen Minuten wurde mein Telefon mit Liebe und Gebeten von meinen Freunden gefüllt. Ich speicherte sie und dachte an Messwert sie eins nach dem anderen zu meiner Mamma. Diese Nacht, schlief ich nicht. Ich war neben ihr gerecht und hielt sie die Hände und sendete positive Energie. Ich besagt meine Gebete für sie in allen frommen Traditionen, die ich an denken könnte: Tibetaner, Buddhist, Hindu, Christ, jüdisches, Islam, Heide oder gerade aller, die ich vom Herzen erlernte. Ich rief die Götter und die Göttinnen an, die ich liebte. Ich bat sie zu helfen, meine Mamma schnell zu heilen und ihr sicheres und positiv zu halten.

Es dauerte meiner Mamma zwei Tage nur, um ein Lächeln auf ihr Gesicht zu setzen, selbst wenn ihre Chirurgie sehr schmerzlich war. Sie sagte, „es ist gerecht eine Brust, ich hat noch mein Leben.“ Am dritten Tag wachte sie früh auf, nahm eine Dusche, an gesetzt ihrer Verfassung und Duftstoff und ihrem Krankenhauskleid zu einem regelmäßigen Paar Schlafanzügen geändert (einfacher, damit Pflegepersonal sie Wunden überprüft); sie war bereit, Besucher zu empfangen. Meine Familie und Freunde kamen scharend und obgleich sie Augen einmal innen eine Weile teary erhält, war es einfach für sie, ihr Lächeln zurück zu setzen. Sie sagte, am funktionierenden Raum, sie sang „Jingleglocken“, bis Anästhesie sie setzte, um zu schlafen. Ich las zu ihren allen Anzeigen, die meine Freunde sie sendeten und sie war dankbar.

Schauend rückseitig, erinnere ich daran, daß vor einigen Monaten, ich Umberto Ecos Pendel Foucaults lese, wenn Jacopo, eins der Herausgeber und der Hauptcharcters, Krebs erhält. Er spricht über Metastasis und wie Ihre Zellen gegen Sie wenden. Er sagt:

„Und was sind Zellen? Für Monate wie fromme Rabbiner, äußerten wir unterschiedliche Kombinationen der Buchstaben des Buches. GCC, CGC, GCG, CGG. Was unsere gesagten Lippen, unsere Zellen erlernten. Was taten meine Zellen? Sie erfanden einen anderen Plan, und jetzt fahren sie auf ihre Selbst fort und verursachen eine Geschichte, eine einzigartige, private Geschichte. Meine Zellen haben, daß Sie blaspheme können, indem Sie das Buch ana-grammatizing, und alle Bücher der
Welt erfahren. Und sie haben erlernt, dies mit meinem Körper jetzt zu tun. Sie kehren um, stellen um, wechseln, wandeln sich in die Zellen um, die von ungehört sind, in die neuen Zellen ohne Bedeutung oder mit Bedeutung Gegenteil zur rechten Bedeutung. Es muß eine rechte Bedeutung und eine falsche Bedeutung geben; andernfalls Sie Würfel. Meine Zellen scherzen, ohne Glauben, blind. „(Eco, 514)

ist meine Mamma schnelles Zurückgewinnen und ihre Doktoren sind überrascht und glücklich, daß sie schneller die als durchschnittlichen Frauen heilend, die Krebs haben und betrachtet, daß Mamma auch zuckerkrank und hypertensive ist. Mamma kann zu ihrer Zelle sagen, die Jacopo dachte, daß es nur die Zellen, die die Unterhaltung tun konnten, „… ethistemi (M) war? Es ist die gleiche Sache: Ich ziehe, ich umwandele, ich umstelle, ich schalte Klischeen, ich nehme Urlaub meiner Richtungen um. „(514) ja wendeten Zellen meiner Mammas gegen sie, die ist, warum sie mit einer Brust und ihrem körperlichen Körper verlassen hat, die geändert werden. Aber, als dieses ihr geschah, ging alles um sie auf ihre Seite--lieben Sie, ist Liebe auf ihrer Seite und das ist alles, das sie um bitten könnte.

Cancer de peito: Quando sua pilha girar de encontro a você.
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
Recentemente, meu mom submeteu-se ao mastectomy (um termo cirúrgico para remover um ou ambo o peito para o cancer). Era-me um choque quando eu encontrei para fora sobre ele. Tudo longitudinalmente, eu pensei que era apenas protuberância lisa em seu peito. Apesar de tudo, o biopsy disse que era benigno. Seu cirurgião, que é o cirurgião principal de nosso país, disse-lhe que não teve nada se preocupar. A coisa é, nós tem uma história em nossa família. Duas de irmãs do meu mom tiveram já o cancer de peito, sua irmã mais nova por 10 anos e uma irmã mais velha por 7 anos. Ambos submeteram-se ao mastectomy e estão vivendo ainda completamente normalmente até hoje. Assim era esta razão porque seus doutores tiveram que remover seu peito esquerdo, certificar-se apenas que não espalharia.

Durante sua operação, minha irmã começou a apavorar-se e começou gritar. Disse, como vindo a operação fêz exame assim por muito tempo quando os doutores disseram que faria exame somente de 4 horas. Eu não soube o que estava acontecendo no quarto se operando. Eu não estava ciente do mastectomy como parte da opção. Mas eu não quis gritar. Eu não quis apavorar-se. Eu tive que remanescer ainda. Eu prayed já e eu mantive minha fé toda a hora. Minha irmã perguntada, que se algo fosse erradamente, como poderia viver sem nosso mom? Eu demiti aquele pensei. O Mom, seria alright. O que quer que aconteceu lá, eu soube que sobreviveria ele.

Se for duro para que mim e minha irmã espere, deve ser mais duro para nosso dad, que estava naquele tempo em Europa, trabalhando milhares das milhas afastado como um coordenador. Poderia dormir bem? Foi focalizado em seu trabalho? Que pensava, mesmo que meu irmã ou mim? O Dad usou-se suar o material pequeno. Eu quis saber como fazia exame d. O Mom e o dad são assim que fechado e conectado a se, sente-se quando algo é errado com o outro.

Quando o material do hospital trouxe meu mom em seu quarto, eu senti aliviado. Girou apenas sua cabeça para mim e minha irmã e fechou-a então os olhos. Era ainda groggy. Minha irmã começou a gritar outra vez e minha tia chamou-me fora, disse que teve algo para dizer. Este era o tempo onde me divulgou sobre o mastectomy. Um surge do medo e da dor alcançou-me. Eu senti que algo embreava minha garganta e eu não poderia respirar. Eu era apenas quieto, assentido a minha tia, e encontrado myself andar infinita em volta do hospital até que eu realizei lá foi um lugar para que eu vá. Eu climed as escadas ao 4o assoalho e ajoelhei-me para baixo no chapel. Eu era cara - - cara com o Virgin Mary Blessed, mãe loving que o mundo veio conhecer. Sua cara era ainda e os olhos era expressive, que ela os braços estavam abertos, talvez prontos para travar-me se sempre eu caísse para baixo. Eu comecei a gritar. Eu recordo praying ou perguntando lhe, “diga-me que, está indo ser alright. Você ama-me para a direita? Você ama meu mom e minha família? Por favor, emita-me por favor seu amor. “Para uma hora eu era falar-lhe justo. Mas o chapel inteiro caiu silencioso e a única coisa que eu poderia se ouvir era minha mente, a batida de meu coração e sobbing macio constante. Após por algum tempo, eu encontrei meus pés outra vez. Eu estava pronto para ver meu mom e minha irmã. Não necessitaram ver-me gritar.

Em minha parte traseira da maneira, eu comecei a texting meus amigos globais e locais. Eu pedi que emitissem me e meu mom seus amor, prayers e energias positivas healing. Após alguns minutos, meu telefone foi enchido com o amor e os prayers de meus amigos. Eu conservei-os e pensei- da leitura d um por um a meu mom. Essa noite, eu não dormi. Eu era justo ao lado dela, prendendo a as mãos, emitindo energias positivas. Mim dito meus prayers para ela em todas as tradições que religiosas eu poderia pensar de: Tibetano, budista, Hindu, cristão, Jewish, Islam, Pagan ou apenas qualquer coisa que eu aprendi do coração. Eu chamei os deuses e os Goddesses que eu amei. Eu disse-lhes para ajudar heal rapidamente meu mom e manter seus seguro e positivo.

Fêz exame somente meu mom de dois dias para pôr um sorriso sobre sua cara, mesmo se sua cirurgia fosse muito dolorosa. Disse, “é justo um peito, mim tem ainda minha vida.” No terceiro dia, acordou cedo, fêz exame de um chuveiro, posto sobre seus composição e perfume e mudado seu vestido do hospital a um par regular dos pyjamas (mais fáceis para que a equipe de funcionários de cuidados a verifique feridas); estava pronta para receber visitantes. Meus família e amigos vieram reunindo-se e embora os olhos começasse teary uma vez dentro por algum tempo, era fácil para ela pôr para trás seu sorriso. Disse-a, no quarto operando-se, cantava do “sinos jingle” até que o anesthesia a pôs para dormir. Eu li a suas todas as mensagens que meus amigos a emitiram e era grata.

Olhando traseiro, eu recordo que há alguns meses atrás, eu leio o pêndulo de Foucault de Umberto Eco, quando Jacopo, um dos editores e dos charcters principais, começa o cancer. Fala sobre o metastasis e como suas pilhas giram de encontro a você. Diz:

“E que são pilhas? Por meses, como rabbis devout, nós expressamos combinações diferentes das letras do livro. GCC, CGC, GCG, CGG. O que nossos bordos ditos, nossas pilhas aprenderam. Que minhas pilhas fizeram? Inventaram uma planta diferente, e agora estão proseguindo no seus próprios, criando uma história, uma história original, confidencial. Minhas pilhas aprenderam que você pode blaspheme ana-grammatizing o livro, e todos os livros
do mundo. E aprenderam fazer agora este com meu corpo. Invertem, transpõem, alternam, transformam-se no unheard das pilhas de, em pilhas novas sem meaning, ou com contrário do meaning ao meaning direito. Deve haver um meaning direito e um meaning errado; se não você dado. Minhas pilhas gracejam, sem fé, cega. “(Eco, 514)

meu mom é recuperar rápido e seus doutores são surpreendidos e felizes que healing mais rapidamente as mulheres do que médias que têm o cancer, considerando que o mom é também diabetic e hypertensive. O Mom pode dizer a sua pilha de que Jacopo pensou que era somente as pilhas que poderiam fazer falar, “… o ethistemi (M)? É a mesma coisa: Eu movo-me, mim transformo, mim transponho, mim comuto cliches, mim faço exame da licença de meus sentidos. “(514) sim, as pilhas do meu mom giraram de encontro a ela que é porque saiu com o um peito e seu corpo físico alterados. Mas quando isto lhe aconteceu, tudo em torno dela foi em seu lado--ame, o amor está em seu lado e aquele é tudo que poderia pedir para.

Bröstcancer: När din cell vänder mot dig.
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
För en tid sedan genomgick min mom mastectomy (ett kirurgiskt benämner för att ta bort en eller båda bröst för cancer). Det var en chocka till mig, när I grundar ut om det. Alla along, tänkte jag att det var den rättvisa slätten klumpa sig i hennes bröst. Efter alla sade biopsin att den var godartad. Hennes kirurg, som är den ledande kirurgen av vårt land, berättade henne att hon hade ingenting att oroa. Tinget är, oss har en historia i vår familj. Två av min moms systrar hade redan bröstcancer, hennes mest unga syster för 10 år och flädersystern för 7 år. Båda genomgick mastectomy och är det stilla uppehället ganska normalt till i dag. Så var det detta resonerar varför hon manipulerar måste att ta henne bort lämnade bröst som är rättvist att se till att det skulle inte spridning.

Under hennes funktion började startade min syster att göra panikslagen och att gråta. Hon sade, hur kommet funktionen tog så long, när manipulerar said det skulle endast taken 4 timmar. Jag visste inte vad händde i fungerande rummet. Jag var inte medveten av mastectomy som delen av alternativet. Men jag önskade inte att gråta. Jag inte önskade inte att göra panikslagen. Jag måste att återstå stillbilden. Jag bad redan, och jag höll min tro hela tiden. Min syster som frågades, vad, om något gick orätt, hur kunde hon bo utan vår mom? Jag avfärdade det tänkte. Momen som skulle är alright. Fortleva det, allt vad som där händdes, jag visste att hon skulle.

Om det var hårt för mig och min syster till väntan, måste det vara mer hård för vår farsa, som på tiden var i Europa, funktionsdugliga tusentals miles bort som en iscensätta. Kunde han sova väl? Fokuserades han på hans arbete? Vad var han tänkande, samma som mitt syster eller mig? Van vid svett för farsa som de lilla stoppar. Jag undrade hur han tog det. Momen och farsan är så stängt och förbindelse till varje annan, dem känselförnimmelsen varje annan, när något är fel med annan.

När sjukhuset stoppar, kom med min mom i hennes rum, mig klädde med filt lättat. Hon vände precis hennes huvud till mig, och min syster och som stängde därefter henne, synar. Hon var stilla groggy. Min syster började att gråta igen, och min faster kallade mig utanför, sade hon att hon hade något till något att säga. Denna var tiden som hon avslöjde till mig om mastectomy. En svallvåg av skräck och smärtar overtook mig. Jag klädde med filt något var att gripa som var mitt, hånglar, och jag kunde inte andas. Jag var den rättvisa tystnaden som nickades till min faster, och funnit jag själv gå ändlöst rundan var sjukhuset, tills jag realiserade där, en förlägga för att mig ska gå. Jag climed trappan till 4th däckar och knäföll besegrar i kapell. Jag var vänder mot - - vänder mot med den välsignade jungfruliga Maryen, älska fostrar vem världen har kommit att veta. Hon vänder mot var stilla, och hon synar var uttrycksfull, henne beväpnar var öppen, ordnar till kanske för att fånga mig, om någonsin jag avverkar besegrar. Jag började att gråta. Jag minns att be, eller fråga henne, ”berätta mig att, det går att vara alright. Du älskar mig rätten? Du älskar min mom och min familj? Behaga, behaga överför mig din förälskelse. ”För en timme var jag rättvist samtal till henne. Men hela den tysta kapellavverkningen och det enda tinget som jag kunde höra, var min varar besvärad, takten av min hjärta och den konstant mjuka sobbingen. Efter awhile grundar I min fot igen. Jag var ordnar till för att se min mom och min syster. De behövde inte att se mig gråten.

På min långt baksida började jag texting min globala vänner både och lokal. Jag frågade dem att överföra mig och min mom deras förälskelse, böner och att läka realitetenergier. Mitt ringa fylldes med förälskelse och böner från min vänner, efter några har noterat. Jag sparade dem och tänkte av läsning dem en vid en till min mom. Den natt sovade jag inte. Jag var rättvis bredvid henne, innehav som hon räcker och att överföra realitetenergier. Jag som var said min böner för hennes religiösa traditioner mig kunde sammanlagt funderare av: Tibetant, buddistiskt, hinduiskt, kristet, judiskt, islam, Pagan eller rättvist något det I som är lärt från hjärtan. Jag kallade gudarna och gudinnorna som jag älskade. Jag berättade dem att hjälpa att läka min mom snabbt och till uppehället hennes kassaskåp och realitet.

Det tog endast min mom två dagar för att sätta ett leende på henne vänder mot, om även hennes kirurgi var mycket smärtsam. Hon sade, ”är det rättvist ett bröst, I-stillbild har mitt liv.”, På den tredje dagen vaknade hon upp tidig sort, tog en dusch som var pålagd hennes smink, och doft och ändrande hennes sjukhuskappa till en stamgäst parar av pyjamas (som är lättare för sjukvård, bemanna för att kontrollera henne sår); hon var ordnar till för att motta besökare. Min familj och vänner kom flockas och även om hon synar, får teary en gång in awhile, det var lätta för att henne ska sätta hennes leendebaksida. Hon sade, på fungerande rummet, henne sjöng ”klirr sätta en klocka på”, tills anestesin satte henne för att sova. Jag läste till hennes alla meddelanden som min vänner överförde henne, och hon var tacksam.

Se tillbaka, minns jag att några månader sedan, jag läser Umberto Ecos Foucaults klockpendel, när Jacopo, en av redaktörerna och de huvudsakliga charctersna, får cancer. Han talar om metastasis och hur dina celler vänder mot dig. Honom något att säga:

”Och är vad celler? För månader lika innerliga rabbiner, yttrade vi olika kombinationer av märker av boka. GCC CGC, GCG, CGG. Vad våra kanter sade, våra lärda celler. Vad gjorde min celler? De uppfann ett olikt planerar, och nu är de förfarandet på deras eget och att skapa en historia, en unik privat historia. Min celler har lärt att du kan häda vid ana-grammatizing av boka, och alla bokar av
världen. Och de har lärt som gör detta med mitt, förkroppsligar nu. De inverterar, transponerar, växlar, omformar sig in i cellunheard av, nya celler utan menande eller med menande tvärtemot det högra menande. Ett menande det måste finnas ett högert menande och fel; dig annorlunda matris. Min celler skojar, utan tro, blint. ”(Eco, 514)

är min mom fastar att återställa, och hon manipulerar är förvånad och lycklig att hon läker snabbare än genomsnittliga kvinnor, som har cancer som betraktar att momen är också diabetisk och hypertensive. Momcannågot att säga till hennes cell, som Jacopo tänkte den, var endast cellerna, som kunde göra samtalet, ”… ethistemi (M)? Det är det samma tinget: Flyttning I, omformar jag, mig transponerar, mig kopplar klichéer, mig tar tjänstledighetar av min avkänningar. ”(514) ja min moms vände celler mot henne som är varför hon har lämnat med ett bröst och hennes läkarundersökning förkroppsligar förändrat. Men, då detta händde till henne, gick allt runt om henne på hennes sida--förälskelse förälskelse är på hennes sida, och det är allt som hon kunde fråga för.

Рака груди: Когда ваша клетка поворачивает против вас.
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Недавн, моя мама прошла mastectomy (хирургическая термина на извлекать одну или обе груди для рака). Было ударом к мне когда я нашел вне о ем. Все вперед, я думал это было как раз обыкновенной толком шишкой в ее груди. В конце концов биопсия сказала она было benign. Ее хирург, который будет leading хирургом нашей страны, сказал ей она не имело ничего потревожиться. Вещь, мы имеет историю в нашей семье. 2 из сестер моей мамы уже имели рака груди, ее самая молодая сестру на 10 лет и более старую сестру на 7 лет. Оба не пройти mastectomy и все еще живут довольно нормальн до сегодня. Так было этой причиной почему ее доктора должны извлечь ее левую грудь, как раз make sure она не распространит.

Во время ее деятельности, моя сестра начала паниковать и начала заплакать. Она сказала, how come деятельность приняла настолько длиной когда доктора сказали она только примет 4 часа. Я не знал случалось в работая комнате. Я не был осведомленн mastectomy как часть варианта. Но я не хотел заплакать. Я не хотел паниковать. Я должен остать все еще. Я уже помолил и я держал мое веру полностью время. Моя сестра спросило, если что-то пошло неправильно, то как смогло она жить без нашей мамы? Я уволил то думал. Мама, была бы alright. Случилось там, я знал она выдержит оно.

Если было трудно для меня и моей сестры для того чтобы ждать, то должно быть более трудно для нашего папаа, который вовремя находился в Europe, работающ тысячи миль прочь как инженер. Смог он спать наилучшим образом? Он был сфокусирован на его работе? Он думал, такое же как мои сестра или я? Папа использовал вспотеть малое вещество. Я интересовал как он принимал его. Мама и папа поэтому после того как я закрыны и после того как я соединены to each other, они чувствуют когда что-то неправильно с другим.

Когда вещество стационара принесло мою маму в ее комнате, я чувствовал сброшенным. Она как раз повернула ее головку к мне и моей сестре и после этого закрыла ее глаза. Она была все еще groggy. Моя сестра начала плакать снова и моя тетушка вызвала меня снаружи, она сказала она имело что-то, котор нужно сказать. Это было время, котор она показала к мне о mastectomy. Пульсация страха и боли настигнула меня. Я чувствовал что-то схватывало мою шею и я не смог вздохнуть. Я был как раз тих, после того как я кивнут к моей тетушке, и после того как я счесн гулять бесконечн вокруг стационара до тех пор пока я не осуществить там был местом для меня, котор нужно пойти. Я climed лестницы к 4-ому полу и kneeled вниз в молельне. Я был face to face с благословленной девственницей Mary, loving матью которую мир приходил знать. Ее сторона была все еще и ее, котор глаза были выразительны, она рукоятки были открыты, возможно готовы уловить меня если всегда я упал вниз. Я начал плакать. Я вспоминаю помолить или спрашивающ ей, «скажите мне, он идет быть alright. Вы любите меня справедливо? Вы любите мою маму и мою семью? Пожалуйста, пожалуйста пошлите мной вашу влюбленность. «На один час я был справедливый говорить к ей. Но вся молельня упала молчком и единственная вещь, котор я смог услышать была моим разумом, ударом моего сердца и постоянн мягким sobbing. После awhile, я находил мои ноги снова. Я был готов увидеть мою маму и мою сестру. Им не было нужно увидеть, что я заплакал.

На моей задней части дороги, я начал texting мои друзья и глобальные и местные. Я спросил, что они послали меня и мою маму их влюбленность, молитвы и healing положительные энергии. После немного минут, мой телефон был заполнен с влюбленностью и молитвами от моих друзей. Я сохранил их и подумал чтения они one by one к моей маме. Та ноча, я не спал. Я был справедлив около ее, держащ ее руки, посылая положительные энергии. Я сказанный мои молитвы для ее в всех религиозных традициях, котор я смог думать: Тибетец, буддист, индусское, Кристиан, еврейское, мусульманство, Pagan или как раз что-нибыдь который я выучил от сердца. Я вызвал богов и богинь я полюбил. Я сказал им помочь излечить мою маму быстро и сдержать ее безопасную и положительно.

Оно только приняло моей маме 2 дня для того чтобы одеть в усмешку ее сторона, even if ее хирургия была очень тягостна. Она сказала, «она справедлива грудь, я все еще имеет мою жизнь.» На третий день, она wake up раньше, приняла ливень, положенный дальше ее составу и дух и измененный ее gown стационара к регулярно паре pyjamas (более легких для штата ухода для того чтобы проверить ее раны); она была готова получить визитеров. Мои семья и друзья пришли flocking и хотя ее глаза получают teary раз внутри awhile, было легко для ее положить ее усмешку назад. Она сказала, на работая комнате, ее пела «колоколы jingle» до тех пор пока наркотизация не положить ее для того чтобы спать. Я прочитал к ее всем сообщениям мои, котор друзья послали ее и она была признательна.

Смотрящ задним, я вспоминаю что несколько месяцев тому назад, я читаю маятник Foucault Umberto Eco, когда Jacopo, одно из редакторов и GLAVNых charcters, получает рак. Он talk about метастаз и как ваши клетки поворачивают против вас. Он говорит:

«И будут клетками? На месяцы, как набожные rabbis, мы проронили по-разному комбинации пем книги. GCC, CGC, GCG, CGG. Наши губы сказали, наши выученные клетки. Мои клетки сделали? Они изобрели по-разному план, и теперь они продолжают на их, создающ историю, уникально, приватную историю. Мои клетки учили что вы можете blaspheme путем ana-grammatizing книга, и все книги
мира. И они учили сделать это теперь с моим телом. Они переворачивают, транспонируют, чередуют, преобразовывают в unheard клеток, новые клетки без смысли, или с противоположностью смысли к правой смысли. Должно быть правая смысль и неправильная смысль; в противном случае вы плашка. Мои клетки шутят, без веры, слепо. «(Eco, 514)

моя мама быстрый брать и ее доктора удивлены и счастливы что она healing более быстро чем средние женщины которые имеют рак, рассматривая что мама также диабетическа и гипертенсивна. Мама может сказать к ее клетке Jacopo думало было только клетками смогли сделать говорить, «… ethistemi (m)? Будет такой же вещью: Я двигаю, я преобразовываю, я транспонирую, я переключаю клиша, я принимаю разрешение моих чувств. «(514) да, клетки моей мамы повернули против ее которое почему она выходила с одной грудью и ее физическое тело изменило. Но когда это случилось к ей, все вокруг ее пошло на ее сторону--полюбите, влюбленность находится на ее стороне и то всем, котор она смогла ask for.

Kanker van de borst: Wanneer uw celdraaien tegen u.
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Onlangs, onderging mijn mom mastectomy (een chirurgische termijn voor het verwijderen van één of beide borsten voor kanker). Het was een schok aan me toen ik over het te weten kwam. Allen, dacht ik het enkel duidelijk stuk in haar borst was. Toch zei de biopsie het goedaardig was. Haar chirurg, die de belangrijke chirurg van ons land is, vertelde haar zij had niets zich ongerust te maken. Het ding is, hebben wij een geschiedenis in onze familie. Twee van de zusters van mijn mom hadden borstkanker, reeds haar jongste zuster 10 jaar en oudere zuster 7 jaar. Allebei ondergingen mastectomy en leven nog vrij normaal tot vandaag. Zo was het deze reden waarom haar artsen haar linkerborst moesten verwijderen, enkel ervoor te zorgen het niet zou uitspreiden.

Tijdens haar verrichting, begon mijn zuster aan paniek en begon te schreeuwen. Zij zei, hoe gekomen de verrichting zo lang duurde toen de artsen zeiden het slechts 4 uren zou vergen. Ik wist wat niet in de werkende ruimte gebeurde. Ik was niet me bewust van mastectomy als deel van de optie. Maar ik wilde niet schreeuwen. Ik wilde niet niet aan paniek. Ik moest nog blijven. Ik bad reeds en ik hield de hele tijd mijn geloof. Mijn zuster vroeg, wat als iets verkeerd ging, hoe kon zij zonder onze mom leven? Ik verwierp die gedachte. Mom, zou in orde zijn. Wat er ook daar gebeurde, wist ik zij het zou overleven.

Als het voor me en mijn zuster moeilijk was te wachten, moet het voor onze papa harder zijn, die tegelijkertijd in Europa was, dat duizenden mijlen werkt weg als ingenieur. Kon hij goed slapen? Werd hij geconcentreerd op zijn werk? Wat dacht zelfde hij, zoals mijn zuster of me? De papa gebruikte om het kleine materiaal te zweten. Ik was benieuwd hoe hij het nam. Mom en de papa zijn zo gesloten en verbonden met elkaar, voelen zij elkaar wanneer iets met andere verkeerd is.

Toen het het ziekenhuismateriaal mijn mom in haar ruimte bracht, voelde ik verlicht. Zij draaide enkel haar hoofd aan me en mijn zuster en sloot toen haar ogen. Zij was nog groggy. Mijn zuster begon opnieuw schreeuwend en mijn tante riep me buiten, zei zij zij te zeggen iets had. Dit was de tijd die zij aan me over mastectomy heeft onthuld. Een schommeling van vrees en pijn overviel me. Ik vond iets mijn hals clutching en ik niet kon ademen. Ik was enkel stil, neigde aan mijn Tante, en vond me die eindeloos om het ziekenhuis loopt tot ik realiseerde er een plaats voor me om was te gaan. Ik climed stairs aan de 4de verdieping en knielde neer in chapel. Ik was van aangezicht tot aangezicht met Heilige Maagdelijke Mary, de houdende van moeder die de wereld is gekomen om te weten. Haar gezicht was nog en haar ogen waren expressief, waren haar wapens open, misschien klaar om me te vangen indien ooit ik neer viel. Ik begon schreeuwend. Ik herinner me biddend of het vragen van haar, „vertelt me, gaat het in orde zijn. U houdt net van me? U houdt van mijn mom en mijn familie? Gelieve, te verzenden gelieve me uw liefde. „één uur sprak ik enkel aan haar. Maar gehele chapel viel stil en het enige ding ik kon horen mijn mening was, sla van mijn hart en het constante zachte sobbing. Na enkele ogenblikken, opnieuw vond ik mijn voeten. Ik was bereid om mijn mom en mijn zuster te zien. Zij te hoeven niet om me te zien schreeuwend.

Voor mijn manierrug, begon ik texting mijn globaal als lokale vrienden zowel. Ik vroeg hen om me en mijn mom hun liefde, gebeden en helende positieve energieën te verzenden. Na een paar notulen, werd mijn telefoon gevuld met liefde en gebeden van mijn vrienden. Ik bewaarde hen en dacht aan één voor één het lezen van hen aan mijn mom. Die nacht, sliep ik niet. Ik was enkel naast haar, die haar handen houdt, die positieve energieën verzenden. Ik zei mijn gebeden voor haar in alle godsdienstige tradities ik kon denken van: Tibetan, Boeddhistisch, Hindoes, Christelijk, Joods, Pagan Islam, of enkel om het even wat die ik van het hart leerde. Ik riep de Goden en de Godinnen dievan ik hield. Ik vertelde hen helpen mijn mom snel helen en haar veilig en positief te houden.

Het nam slechts mijn mom twee dagen om een glimlach op haar gezicht te zetten, zelfs als haar chirurgie zeer pijnlijk was. Zij zei, „het is enkel een borst, heb ik nog mijn leven.“ Voor de derde dag, ontwaakte zij vroeg, nam een douche, gezet op haar samenstelling en parfum en veranderde haar het ziekenhuistoga in een regelmatig paar gemakkelijkere pyjama (voor de verzorging van personeel om haar wonden te controleren); zij was bereid om bezoekers te ontvangen. Mijn familie en vrienden kwamen bijeenkomend en hoewel haar ogen eens enkele ogenblikken teary binnenkomen, was het gemakkelijk voor haar om haar glimlach terug te zetten. Zij zei, bij de werkende ruimte, zong zij „jingle klokken“ tot de anesthesie haar aan slaap zette. Ik aan las haar alle berichten mijn vrienden gestuurd haar en zij was dankbaar.

Terug kijkend, herinner ik dat een paar maanden geleden, ik de Slinger van Foucault van Umberto Eco's las, wanneer Jacopo, één van de redacteurs en belangrijkste charcters, kanker krijgt. Hij spreekt over metastase en hoe uw cellen tegen u draaien. Hij zegt:

„En wat zijn cellen? Voor maanden, zoals godsvruchtige rabijnen, uitten wij verschillende combinaties brieven van het Boek. GCC, CGC, GCG, CGG. Wat onze lippen, onze cellen zeiden leerde. Wat deden mijn cellen? Zij vonden een verschillend Plan uit, en nu gaan zij op hun te werk, die tot een geschiedenis, een unieke, privé geschiedenis leiden. Mijn cellen hebben geleerd dat u door Ana-grammatizing het Boek, en alle boeken van de wereld
kunt belasteren. En zij hebben geleerd om dit met mijn lichaam nu te doen. Zij keren, herschikken, wisselen, zetten zich om af in cellen unheard van, nieuwe cellen zonder betekenis, of met het betekenen van tegendeel om aan de juiste betekenis. Er moeten een juiste betekenis en een verkeerde betekenis zijn; anders sterft u. Mijn cellen gekscheren, zonder geloof, blind. „(Eco, 514)

Mijn mom krijgt snel terug en haar artsen zijn verrast en gelukkig dat zij dan gemiddelde vrouwen die kanker hebben sneller helend is, van mening zijnd dat mom ook diabetes en met te hoge bloeddruk is. Mom kan aan haar cel zeggen die Jacopo dacht het slechts de cellen die het spreken konden doen, „… (M) ethistemi was? Het is het zelfde ding: Ik beweeg me, zet ik om, herschik ik, schakel ik cliches, neem ik verlof van mijn betekenissen. „(514) Ja, draaiden de cellen van mijn mom tegen haar die is waarom zij met één veranderde borst en haar fysiek lichaam heeft weggegaan. Maar toen dit aan haar gebeurde, ging alles rond haar aan haar kant--de liefde, liefde is aan haar kant en dat is alles zij kon vragen om.

[برست كنسر]: عندما يلتفت خليتك ضدّ أنت.
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
مؤخّرا, تحمّل [موم] ي [مستكتومي] (عبارة جراحيّة ل يزيل واحدة أو كلا صدور لسرطان). هو كان صدمة إلى ي عندما أسّس أنا خارجا حول هو. كلّ جانبا, فكّر أنا هو كان فقط كتلة جلّيّة في صدره. [أفتر لّ,] قال الخزع للتحليل المخبريّ هو كان حميدة. قاله جراحته, الذي يكون الجراحة رئيسيّة من بلدنا, هو تلقّى لاشيء أن يقلق. شيء, نحن يتلقّى تاريخ في أسرتنا. تلقّى اثنان من [موم] ي أخوات سابقا [برست كنسر], أخته شابّة ل 10 سنون وأخت قديمة ل 7 سنون. كلا تحمّل [مستكتومي] وبعد يعيش الى حدّ بعيد عادة حتّى اليوم. هكذا كان هو هذا سبب لما دكاترته اضطرّ أزلت صدره يسرى, فقط أن يتأكّد هو لم ينشر.

أثناء عمليته, بدأ أختي أن يذعر وبدأ يصرخ. هو قال, [هوو كم] العملية أخذ هكذا طويلا عندما قال الدكاترة هو فقط أخذ 4 ساعات. أنا لم أعرف ماذا كان حدث في ال يشغل غرفة. أنا [ب] لم مدركة من [مستكتومي] كجزء الخيار. غير أنّ لم يرد أنا أن يصرخ. لم يرد أنا لم أن يذعر. أنا اضطرّ بقيت بعد. أنا سابقا صلّيت وحافظ أنا إيماني [ألّ ث] وقت. أختي يسأل, ماذا إن شيء ذهب على نحو خاطئ, كيف استطاع هو عشت دون [موم] نا? أنا صرفت أنّ فكّر. كان [موم], حسنا. ماذا حدث هناك, عرف أنا هو بقي هو.

إن هو كان يستعصي ل ي وأختي أن ينتظر, هو ينبغي كنت يستعصي لأبنا, الذي [أت ث تيم] كان في أوروبا, يعمل آلاف الأميال بعيدا كمهندسة. استطاع هو نمت جيّدا? كان هو [فوكسد] على عمله? ماذا كان هو فكّر, نفس بما أنّ ي أخت أو ي? أب استعمل أن يعرق المادّة خام صغيرة. أنا تساءلت كيف هو كان أخذ هو. [موم] وأب لذلك يغلق ويربط [تو ش وثر], يشعر هم بعضهم بعضا عندما شيء خاطئة مع الأخرى.

عندما مستشفى أحضر مادّة خام [موم] ي في غرفته, أنا [فلت] يخفّف. هو فقط التفت رأسه إلى ي وأختي وبعد ذلك أغلقه أعين. هو كان بعد مترنّحة. بدأ أختي يصرخ ثانية وعمّتي دعاني في الخارج, هو قال هو تلقّى شيء أن يقول. هذا كان الوقت هو كشف إلى ي حول [مستكتومي]. تجاوزني جيشان من خوف وألم. أنا [فلت] تشبّث شيء كان عنقي وأنا استطاع لم يتنفّس. أنا كنت فقط يسجو, يتذبذب إلى عمّتي, و [فووند مسلف] يمشي بلا نهاية حول المستشفى إلى أن حقّق أنا هناك كان مكان ل ي أن يذهب. أنا [كليمد] الدرجات إلى ال [4ث] أرضية وركع إلى أسفل في الكنيسة صغيرة. أنا كنت وجها لوجه مع ال يبارك [فيرجن مري], الأم ودود الذي العالم قد أتى أن يعرف. كان وجهه بعد وه أعين كان تعبيريّة, ه [أرمس] كانوا مفتوحة, ربّما يتأهّب أن يمسكني إن في أيّ وقت أنا [فلّ] إلى أسفل. أنا بدأت يصرخ. قلتني أنا أتذكّر يصلّي أو يسأله, ", هو يذهب أن يكون حسنا. أنت تحبّني بشكل صحيح? أنت تحبّ [موم] ي وأسرتي? [بلس سند ي] رجاء, حالت حبّك. "لواحدة ساعة كان أنا صحيحة يتحدّث إلى ه. غير أنّ [فلّ] الكنيسة صغيرة كاملة يسكت والشيء وحيد أنا استطاع سمعت كان عقلي, النبض من قلبي والثابتة ليّنة [سبّينغ]. بعد هنيهة, أسّس أنا أقدامي ثانية. أنا كنت يتأهّب أن يرى [موم] ي وأختي. هم لم يحتاجوا أن يرىني يصرخ.

على ي طريق ظهر, بدأ أنا [تإكستينغ] صديقاتي على حدّ سواء شاملة ومحلّية. أنا سألتهم أن يرسل ي و [موم] ي هم حالة حبّ, صلوات ويشفي طاقات إيجابيّة. بعد [ا فو] دقائق, ملأت هاتفي كان مع حالة حبّ وصلوات من صديقاتي. أنا أنقذتهم وفكّر من قراءة هم [أن بي ون] إلى [موم] ي. أنّ ليلة, لم ينم أنا. أنا كنت صحيحة بجانب ه, يمسكه أيادي, يرسل طاقات إيجابيّة. أنا يقول صلواتي ل ه في كلّ تقاليد دينيّة أنا استطاع فكّرت من: التيبتي, البوذيّ, [هيندو], مسيحية, [جويش], إسلام, [بغن] أو فقط أيّ شيء أنّ أنا علمت من القلب. أنا دعات الآلهات وآلهة الذي أنا أحبّت. أنا قلتهم أن يساعد شفيت [موم] ي سريعا وأن يحافظ ه آمنة وإيجابيّة.

هو فقط أخذ [موم] ي اثنان أيام أن يضع ابتسام على وجهه, [إفن يف] جراحته كان جدّا مؤلمة. هو قال, "هو صحيحة صدر, أنا بعد يتلقّى حياتي." على اليوم ثالثة, أفاق هو باكرا, أخذ وابل, يوضع فوق ه مستحضرات التجميل وعطر ويغيّر ه مستشفى عباءة إلى زوج نظاميّة [بجما] (يتيح ل [نورسنغ ستفّ] أن يفحصه أجراح); هو كان يتأهّب أن يستلم زائرات. ي أتى أسرة وصديقات يحتشد ورغم أنّ ه أعين يحصل [تري] مرّة داخل هنيهة, هو كان يتيح ل ه أن يضع ابتسامه إلى الخلف. هو قال, في ال يشغل غرفة, هو كان أحرق "صلصلة أجراس" إلى أن وضعه [أنسثسا] أن ينام. أنا قرأت إلى ه [ألّ ث] رسائل صديقاتي أرسلواه وكان هو شاكرة.

ينظر خلفيّة, يتذكّر أنا أنّ [ا فو مونثس غو], أنا أقرأ [أومبرتو] [إك] [فووكولت] رقاص, عندما [جكبو], واحدة من المحررات و [شركترس] رئيسيّة, يحصل سرطان. هو [تلك بووت] [متستسس] وكيف خلاياك يلتفتون ضدّ أنت. هو يقول:

"وماذا يكون خلايا? لشهور, مثل حاخامات مخلصة, روّج نحن إدماجات مختلفة من الحرف من الكتاب. [غكّ], [كغك], [غكغ], [كغّ]. ماذا شفاتنا يقال, خلايانا علموا. ماذا خلاياي أتمّوا? هم اخترعوا خطة مختلفة, والآن يباشر هم على هم خاصّة, يخلق تاريخ, فريد, تاريخ خاصّة. قد علم خلاياي أنّ أنت تستطيع [بلسفم] ب [أن-غرمّتيزينغ] الكتاب, و [ألّ ث] كتب من
العالم. وقد علم هم أن يتمّ هذا الآن مع جسمي. هم يعكسون, ينقّل, يتناوب, يغيّر بنفسي داخل خلايا [أونهرد] من, خلايا جديدة دون معنى, أو مع معنى عكس إلى ال يصحّ معنى. هناك ينبغي كنت يصحّ معنى ومعنى خاطئة; خلاف ذلك أنت قالب. يداعب خلاياي, دون إيمان, بتهوّر. "([إك], 514)

[موم] ي سريعة يستردّ ودكاترته يفاجأ وسعيدة أنّ يشفي هو [فستر] من نساء معدّلة الذي يتلقّى سرطان, يعتبر أنّ [موم] أيضا مصاب بالسّكّريّ ومفرط توتّر. [موم] يستطيع قلت إلى خليته أيّ [جكبو] فكّر كان هو فقط الخلايا الذي استطاع أتمّت ال يتحدّث, "… ([م]) [إثيستمي]? هو ال نفسه شيء: أنا أتحرّك, أنا يغيّر, أنا ينقّل, أنا يحوّل رواسم, أنا يأخذ إذن من أحاسيسي. "(514) نعم, [موم] ي التفت خلايا ضدّ ه أنّ يكون لما هو قد ترك مع واحدة صدر وجسمه طبيعيّة يغيّر. غير أنّ عندما حدث هذا إلى ه, كلّ شيء حول ه ذهب على جانبه --أحبّت, حالة حبّ على جانبه وأنّ كلّ شيء هو استطاع سألت ل.